Historia bielizny – Renesans
W epoce Renesansu, na włoską sztukę wpłynęły takie wielkie artystyczne postaci jak Leonardo da Vinci, Botticelli, Michelangelo i Raphael. Stosując pędzel i dłuto, mogli oni stworzyć wiele zagadkowych postaci: męskie torsy kiełkujące z kobiecych piersi oraz czyste madonny z gorącymi oczami pięknych, młodych mężczyzn.
Bielizna szybko podążyła nurtem narzuconym przez artystów i tak wynaleziono francuską rogówkę.
Rogówka był to rodzaj stelaża noszonego w celu zwiększenia szerokości sukni, a składającego się z 3-8 obręczy najczęściej wykonanych z fiszbinu, rzadziej z wikliny, cienkiej stali czy pikowanego włosia. Suknia opierała się więc na takim stelażu. Rogówkę noszono by odejść od podkreślanego w Średniowieczu eposu brzucha.
Dama w sukni opartej na rogówce, spłaszczającej brzuch, odzwierciedlającej XVI-wieczną modę
Damy dworu wiedeńskiego, mal. Bernardo Bellotto, siostrzeniec Canaletta, ok. 1760 (Kunsthistorisches Museum)
Maria de’ Medici, gorliwa zwolenniczka równości płci, mawiała, że należy rozpocząć modę na noszenie spodni, które pozwoliłyby kobietom spełnić ich pragnienie o pokazywaniu nóg. Spodnie chroniły kobiety przed pyłem i zimnem. Brantôme zauważa i ubolewa nad tym, że spodnie zakrywały nogi i inne części kobiecego ciała, gdy dama spadała z konia bądź poślizgnęła się oraz chroniły kobiety przed rozpustnymi, młodymi mężczyznami. Niebawem stało się jasne, że noszenie bielizny z tkaniny wyszywanej złotem bądź zdobionej drogimi kamieniami miało więcej wspólnego z ekshibicjonizmem, aniżeli ze skromnością.
Wenecka kurtyzana w spodniach
Podczas Reformacji, kaznodzieje opisywali rogówkę oraz spodnie jako diaboliczne wynalazki. O losie spodni przesądził powrót do zdrowej kobiecości, a nawet do nagości w kolejnych latach…
