Historia bielizny – XIX wiek
Stelaże pannier zostały zastąpione przez turniurę, znaną we Francji jako „fałszywa pupa”. Miała ona zapewnić kobiecie większą swobodę przemieszczania się, ale w rzeczywistości koncentrowała uwagę na „tej” kobiecej części ciała, nadając jej kształt litery S.
A – turniura z trenem B – turniura Źródło: „Świt” z 1884 r., dodatek nr 8, ryc. Nr 8 – 9, s. 133.
Kobiety w sukniach na turniurze. Źródło: http:bouklette.over-blog.com
W 1840 roku, następczynią stelaży pannier oraz turniury, była noszona przez wielkie damy krynolina. Była to sztywna spódnica, suknia, halka uszyta z materiału rozpiętego na metalowych obręczach lub włosiance. Po 1850 roku słowo krynolina oznacza nakrochmaloną halkę albo sztywną spódnicę opartą na metalowej konstrukcji, która nadawała sukni pożądany kształt. Widok kobiety w krynolinie schodzącej po schodach – doceniał każdy, ówczesny koneser kobiecego piękna.
Kobieta w sukni opartej na krynolinie
Krynolina była w owym czasie powodem kpin dziennikarzy paryskich dzienników, poniżej karykatura z La Vie Parisienne z 1860 r.
Na przełomie XIX i XX wieku, znów modne stały się spodnie, które przemysł odzieżowy specjalnie czynił bardziej kobiecymi. Otwarty i luźny styl ubioru nie był przeciwny republikańskiej moralności francuskiego rządu. Były one bowiem bogato haftowane i tak długie, że przykuwały oko wystając jedynie zza sukienki. Jednak twórcy mody nie spoczęli na laurach, tworząc kobietom lekkich obyczajów spodnie tak przezroczyste i tak zabawne, że zostały one uwiecznione chociażby w powieści Nana, Emila Zoli.
Spodnie tancerki
Po tłustych latach, nadeszły chude lata, bowiem luźny i swobodny sposób ubierania się został zastąpiony przez bardziej restrykcyjną modę …
